| |
|
Ervaringen van andere vrouwen |
Urineverlies
Soms lijkt het of er iets goed mis is. Dat je de enige in het hele land bent die last heeft
van urineverlies. Niets is minder waar. Meer dan één mlijoen mensen kampen met dit probleem.
Voldoende ervaringen om te delen dus! En er zijn steeds betere oplossingen.
Een aantal vrouwen delen hun ervaringen
|
| |
‘Geen geheimen voor vriendinnen’ |
’s Zomers draag ik vaak rokken, met een speciaal verbandje voor
urineverlies gaat dat prima’, weet Marij Cuijpers (46) uit ervaring.
Al voor haar dertigste kreeg ze last van urineverlies. ‘Mijn baarmoeder
is verwijderd en ik heb twee keer een keizersnede gehad, daardoor
was ik al gewaarschuwd dat het kon gebeuren. Bij inspanning merkte
ik het ineens, omdat ik het al verwachtte, was dat niet schokkend.
’Het is een misverstand dat urineverlies een probleem is dat alleen
ouderen treft. In Nederland hebben naar schatting meer dan één
miljoen mensen last van urineverlies. Bijna 37% van alle vrouwen
tussen de 35 en 54 jaar heeft er last van,
boven de 55 jaar is dat 39%. Ook mannen, bijvoorbeeld na een prostaatvergroting of operatie.
Niet iedereen praat er even makkelijk over. Maar Marij vindt dat geen probleem, ze schaamt
zich nergens voor. ‘Met vriendinnen heb ik het er gewoon over. Het is geen geheim, ik kan
er tenslotte ook niets aan doen, alleen door te praten kun je ervaringen uitwisselen.’
Alles doen wat je wilt
‘Thuis leef ik onbelemmerd verder. Ik ga hoogstens wat vaker naar het toilet. Bij een beetje
aandrang doe ik dat al, dan ben ik ruim op tijd. Wandelen, dansen en sporten doe ik regelmatig, maar
met een speciaal inlegverband voor urineverlies. Alleen als ik een feestje
heb en veel drink, voel ik me aan het einde van de avond vies, de urine druppelt er dan continu uit.’
Met effectieve behandeling en de juiste producten is het mogelijk om dat tegen te gaan en met zo min mogelijk
stress te leven. Ook oefeningen kunnen helpen, alleen was dat bij Marij helaas niet het geval. ‘
Bekkenbodemspieren trainen hielp niet. Maar, omdat ik zelf in een kraamhotel werk, adviseer ik altijd om daar
wel zo vroeg mogelijk mee te beginnen, desnoods in het kraambed al. Nu doe ik behalve aerobics nog alles wat ik
wil. Pas als het me echt gaat irriteren stap ik naar de huisarts om te informeren naar een oplossende
operatie.’
|
|
‘Je denkt dat je de enige bent, maar dat ben je niet’
Urineverlies is echt niet alleen iets wat oudere vrouwen overkomt. Patricia de Jong is nu 41,
maar heeft er al veertien jaar last van. En inmiddels heeft ze er goed mee leren leven.
“Natuurlijk is het geen onderwerp dat je even makkelijk bespreekt. Toch is het jammer dat
het zo’n taboe is. Ik heb heel lang gedacht dat ik de enige was die zo jong al last had van
urineverlies. Ja, mensen die druppels verliezen als ze niezen of lachen, dat hoor je wel vaker.
Maar dat zijn toch altijd oudere vrouwen? Niemand praat er over. Terwijl het heel fijn is om te
horen dat je de enige niet bent. En met een paar handige tips kun je heel goed je leven blijven leven, hoor!
Bij mij begon het toen veertien jaar geleden mijn jongste werd geboren. Ik dacht dat het erbij hoorde,
maar na een jaar was het nog niet over. De huisarts schreef me oefeningen voor: ontspanningsoefeningen,
oefeningen voor de bekkenbodemspieren. Bij de meeste mensen helpen die, maar bij mij helaas niet. Minder
drinken trouwens ook niet. Ik heb echt wel eens met een natte broek rondgelopen. Nu gebeurt me dat niet meer.
Ik draag inlegkruisjes speciaal voor urineverlies en ik verschoon een paar keer per dag. Verder ga ik voor het
weggaan altijd eerst even naar de wc. Komt er onderweg dan toch iets, dan weet ik dat het nooit veel kan zijn.
En als ik ergens aankom, ga ik meteen weer. Ik laat niets, ik ga overal naartoe, ook naar de
film bijvoorbeeld, maar ik zoek wel plekken op waar een toilet is. En ik ga nooit van huis zonder een schone
onderbroek en inlegkruisjes in m’n tas. Die horen er net zo bij als de huissleutels. Niet dat ik ze altijd
nodig heb, maar het geeft een veilig gevoel. En dat is wel zo prettig.”
‘Urineverlies tijdens je zwangerschap’
Anita de Groot (38), is getrouwd en moeder van twee kinderen van
8 en 5 jaar: “Het is begonnen tijdens de zesde maand van mijn tweede zwangerschap. In het begin ging het
vrijwel ongemerkt met hele kleine beetjes. Ik merkte dan dat het kruisje van mijn onderbroek een beetje nat was.
Gaandeweg kreeg ik veel meer last van
‘ongelukjes’. Ik verloor urine als ik verschrikkelijk
moest lachen of als ik een plotselinge beweging maakte. Ik dacht aanvankelijk dat het gewoon om een
zwangerschapskwaaltje ging en deed er ook een beetje lacherig over. Andere vrouwen kregen aambeien en ik had
urineverlies.
Het werd wel steeds erger en dus lastiger. Ik moest steeds vaker een schone onderbroek aantrekken.
Na een tijdje ben ik ook speciaal verband voor urineverlies gaan gebruiken. Gaandeweg begon het mijn
leven te bepalen. Je moet er namelijk altijd rekening mee houden. Ik was ook altijd bang dat ik ongelukjes
zou krijgen. Ik schaamde me er ook wel voor, maar had wel zoiets van: ik wil dit probleem aanpakken en oplossen.
Op een gegeven moment heb ik het tijdens de zwangerschapsgym ter sprake gebracht. De leidster raadde me aan
mijn bevalling af te wachten en als het dan nog niet over was, bij de huisarts een verwijsbrief voor de
fysiotherapeut te vragen. Drie maanden na de bevalling was het nog niet over en ben ik
inderdaad in fysiotherapie gegaan. Daar werd heel serieus op mijn klachten ingegaan.
Ik moest bekkenbodemoefeningen doen. Het duurde best een tijd voor ik verbetering merkte, maar toen ik na
een half jaar weer baas over mijn blaas was, dacht ik echt: “Yes!”.
Nu kan ik weer alles doen. Het zal wel altijd mijn zwakke punt blijven. Ik merk bijvoorbeeld als ik heel moe
ben of als ik het heel druk heb gehad, kan het me zomaar weer overkomen. Het is voor mij een signaal dat ik het
rustiger aan moet doen. Ik ben erg trots op mezelf dat het gelukt is en het allerfijnste is dat ik het vertrouwen
in mijn eigen lijf weer helemaal terug heb.”
‘Ik had er veel eerder over moeten praten’
Elly Goed (46) is moeder van drie kinderen van 23, 20 en 18: “Bij mij
is het begonnen na mijn derde zwangerschap. Als ik moest hoesten
of lachen, of aan het sporten was, verloor ik urine. Beperkend en heel vervelend, om daar altijd rekening
mee te moeten houden. Ik heb er spijt van dat ik het nooit met de huisarts heb besproken, omdat er dan veel
eerder iets aan gedaan had kunnen worden. Als ik er niet over in gesprek was geraakt met een collega die over
spierversterkende oefeningen begon, was ik waarschijnlijk blijven doortobben met maandverband. Echt honderd procent
ervan af ben ik niet, maar het
is wel een stuk minder geworden dankzij die oefeningen.
En ik weet nu ook dat je jezelf een stuk beter kunt helpen met het juiste materiaal. Best raar
dat er zo’n taboe omheen hangt, zeker als je weet dat zoveel vrouwen er last van hebben.
Je kunt er maar beter over praten, dan vind je er sneller een oplossing voor.” |
